zaterdag 26 juli 2014

Zwijmelen op Zaterdag

in progress-Bibje
Vanmiddag, of eigenlijk moet ik gisteren zeggen, zowaar weer een eindje geschilderd. Met Zoon op weg naar vader en dochter te film kijken met vriendje had ik de tijd en vooral zin om even te spelen met de kwasten. Ik had vanmorgen lekker op de hand gewassen en dan bruis ik altijd van de inspiratie.
Ik weet niet hoe dat komt hoor. Iets met fris gevoel en lekker bezig zijn te maken. Net of je helemaal schoon wordt van binnen als je zo met je handen in het water bezig bent.
In ieder geval resulteerde het in een stukje schilderen.
Vandaag maakte ik mijn derde meisje....van de week heb ik er ook al 2 gemaakt. Niets bijzonders hoor toen. Een beetje probeersels en ook nog niet af. Deze was niet gepland zoals de andere twee. Deze groeide en ik ontdekte in de vlekken en vegen en kleuren vanzelf een meisje met vleugels. Ze zat als het ware verstopt en ik hoefde haar alleen maar zichtbaar te maken. Dat was leuk werken. Een ware ontdekkingsreis ala Michelanchelo, die de beelden ook altijd bevrijde uit het marmer. Net even anders dan de vlekken voor mij te laten werken liet ik mij nu dus helemaal leiden door de achtergrond. Een beetje zoals ik dat eerder al deed met mijn kleine werkjes waarin ik collages maakte en daar in de vormen van de snippers, meisjes ontdekte. Het lijkt wel of ik een nieuwe weg aan het inslaan ben. Meer vanuit de vorm en wat ik zie ipv vanuit een van tevoren bedacht idee. Alsof iets in daalt en beeld wil worden. Zichtbaar wil worden. Aan het licht gebracht wil worden en wil gaan vliegen. Zo mijn kwast het doek op. Als een vlinder zo vrij...

fijn weekend!!!

donderdag 24 juli 2014

Donderdag Stranddag

Vandaag besloten we een dagje strand te doen. Net op de valreep van mooi naar minder mooi weer. Nog even zand tussen de tenen en zeewater om de benen. Voordat het weer frisser wordt. Dus ingepakt werden de spullen. Van parasol tot tent , smeersel tot veel drinken. Eigenlijk waren we allemaal vreselijk moe. Maar ja...wie weet wanneer het weer zo warm is. Dat is altijd een verrassing. De wind waaide lustig en werd al straffer. Totdat het niet leuk meer was. De tent (zo'n pop-up) lag al platter en de parasol moest gestut. Hier en daar ging er zelfs 1 op de loop. Spulletjes begonnen te vliegen en dat zand hè. ...nou ja dat zand dus....
Een kleine impressie van ons uitzicht. Oooo wat bof ik toch. Het is wel geen Italië en vaak guur en koud maar dat uitzicht. En die zilte lucht. En dat gevoel van vrijheid. Daar kan niets tegenop!

Als je goed kijkt zie je Texel op de horizon rechts
en de Razende Bol links.

Nog even een blik op de horizon....
Dahag strand
We komen snel weer terug :)

maandag 21 juli 2014

Mooie Maandag

Het weekend is weer voorbij.
Niet dat ik nu enig besef van de dagen heb hoor. Het is per slot va rekening vakantie niet waar?
Maar ik weet het toevallig, omdat ik vanmorgen om 7 uur de buurman in de auto hoorde stappen en wegrijden naar zijn werk. Dus is het maandag.
Het is een beetje fris dag,
eerste dag van de week dag,
startdag,
Maandag.
En wat doet Bibje deze maandag?
Hele goede vraag....... :D
Het is een 'ik schrijf mijn blog'-dag, en 'ik schilder mijn selfie'-dag. 'Ik doe de boodschappen'-dag. En dan natuurlijk de gewone taken, de 'ik moet opruimen'-dag, en de 'ik poets de wc/badkamer/enz'-dag en 'ik doe de was'-dag. Dat wordt een latertje vandaag....het is namelijk alweer 10 uur 59.
het is ook een 'ik ben een beetje lui'-dag.
Een 'ik ben aan het bijkomen van de hitte'-dag. het zit namelijk zo: Toen het vrijdag ineens zo walgelijk heet werd, en wij met zijn allen naar het strand gingen, en daar amechtig onder de parasol zaten te zweten, en in de avond een barbecue aanstaken, ik de volgende dag ziek was. Darmproblemen, afschuwelijk moe en vet overprikkeld. Gelukkig dat het hier toen al 10 graden kouder was......Ik heb op de bank gehangen en ben zielig geweest en heb de armen/schouders van Zoon gedept(vet verbrand ondanks de smeersels)

Het is een Bibje ding...

Eerst ben ik nog wel in voor leuke dingen en ga dan mee in de drukte, om ineens op een punt te komen dat ik niet meer kan, en dan stort alles in. Herkent U dat? Op elke echte weg-vakantie heb ik in het midden altijd een dag zitten dat ik mijn ene been niet meer voor mijn andere kan krijgen en het liefste in huilen uitbarst. Dan wordt het me allemaal te veel. In Frankrijk ging het zelfs zover dat ik niet meer kon lopen. Dat was pas echt eng. Dat gevoel dat je hebt als je slaapt en in je droom niet vooruit kan komen hoe je ook je best doet. Je krijgt je ene been niet voor je andere been uit. Dat gevoel, dat had ik toen. We hebben de taxi gebeld en ik ben op mijn bed gaan liggen, ver weg van de andere mensen uit de groep( het was een schildervakantie) Gelukkig was ik daarna wel weer opgeknapt hoor, maar dat moment had ik van het weekend dus ook.
Daarom wordt dit dus het begin van een rustige week. Een week waarin niets moet. Een week waarin ik wat hang en wat lummel en mezelf verwen door vrij te nemen. Ik lees een boekje, schilder wat, neem hier en daar een voetenbadje, eet wat vaker chocola en doe wat meer gezellige films kijken. Loop wat rond, knuffel de kinders nog wat vaker, neem in dezelfde flow de vriendjes/dinnetjes ook gewoon even mee ;) En ik geef mezelf de opdracht om elke dag de pareltjes van de dag te verzamelen.  
Daarom is dit dus een Mooie Maandag!!!!!
Fijne week allemaal!

zaterdag 19 juli 2014

Zwijmelen op Zaterdag

Ben ik nog op tijd? Kan ik nog op de lijst?
Jawel jawel jawel....eindelijk is het wat afgekoeld dussssssssssss snel nog even een liedje voordat het middernacht is. Tis niet zijn beste nummer maar ik vind hem wel errug toepasselijk voor de afgelopen dagen en wat nog komen gaat. 
Fijn weekend verder!!!




woensdag 16 juli 2014

Kleine meisjes

Alle dagen zijn hetzelfde, alle dagen zijn vakantiedagen. Alle dagen zijn raar en gek en leeg en in de war en vrij...vooral dat. Ze zijn vrij. Dit jaar is de eerste vakantie sinds heel veel jaren dat ik zomaar uit kan slapen, weken lang geen afspraken heb, ik niets moet, en alles mag, En dat is raar.......zoooo raar. Iets wat ik me alleen maar kan herinneren van toen ik nog jong was.
Ik schreef er een maand geleden al over, over hoe ik in de stilte aangeland was.
Het is nu vakantie dus. Het is een vakantie waarin ik me met een schok realiseer dat  er de afgelopen jaren iets is veranderd wat nooit meer teruggehaald kan worden. Iets wat we niet beleefd hebben, omdat we zo hard hebben moeten vechten. Zo erg in de overleefmodus hebben gestaan.
De laatste twee jaar van klein en jong en kinderlijk, zijn voorbij gegaan in een strijd, waarin ik geen tijd had om te genieten  van de kindertijd van de kinders. En nu zomaar ineens heb ik twee grote kinderen. twee kinderen die echt niet meer spelen. Die niet meer rond me hangen. Die op zichzelf zijn. Die uithuizig zijn en nou ja, die mij niet meer zo nodig hebben.
Ik voel me eigenlijk best wel een beetje zwaar overbodig.
Ik ben er wel, maar ik hoef er niet te zijn zoals eerst. Als de kleren maar gewassen zijn en het eten maar klaar staat en de kasten maar gevuld zijn, dan is het goed.
Eigenlijk vind ik dit helemaal niet leuk.
Maar ja, wat moet je.
Hangen met je moeder is geen zak aan.
Naar het bos doen we niet meer, dat is zooooo ........FALEND!!!!
En nu heeft ze het in haar hoofd gehaald dat ze met vriendin helemaal naar Groningen wil afreizen om te logeren bij de opa en oma van haar vriendin. HUHUHUHUH!!!!
Ik adem in en ik adem uit....hyperventileer nog net niet...
waaaaaaar is mijn kleine meisje gebleven???????
Hier ben ik nog he-le-maal niet klaar voor hoor, ze gaat véél te snel.
Jeeetje
van brugger, naar vriendje, naar tienertoer.....ieeeeeehhhhhhhh
Wil ik dit wel, nu al?
Dat wordt stevig nadenken en overwegen en plannen, want ze moet me wel heel erg geruststellen hoor! Nu maar hopen dat ze zoveel geduld heeft met mij als moeder van "geen klein kind meer".
;)






zaterdag 12 juli 2014

Zwijmelen op Zaterdag

Collage in progress-Bibje

Ze had kwastjes nodig om make-upjes uit te kunnen proberen. Dat doet ze dan voor de camera als in een review. Ze heeft namelijk een vlog. Een videoblog dus. Dan post ze elke week een filmpje over beauty en lifestyle en haar leven.  Ze maakt dan filmpjes, die ze weer bewerkt op de computer en dan gaan ze het web op. Grote droom is heeeeeeel veeeeeeel vieuwers en misschien zelfs een zakcentje via reclame. Zou zomaar kunnen tegenwoordig.
Als ik dan bedenk dat ik op die leeftijd in de bollenschuur zat bij de boer samen met mijn moeder......en dat ik nog helemaal niet bezig was met een toekomst maar nog heerlijk totaal in het moment zat en nog zo heel erg kind was. Wat een verschil toch. De brugklas had van mij nog geen echte puber gemaakt hoor. Ik had weliswaar mijn eerste echte verliefdheid achter de rug (op de krantenjongen)  Maar dat was het dan ook wel. Die stomme gozer vond mijn vriendin leuker...de piemel...ik was gelijk zwaar op hem afgeknapt. De jongens in de klas die mij leuk vonden vond ik doupies. Die zag ik toen niet zo zitten. 
Dat kan je zo hebben als je nog maar 13 bent ja. Voor mij nog maar even geen vriendje. Ik wist trouwens ook niet wat ik met zo'n jongen aan moest. Nee dan dochter, die is wat dat betreft veel voortvarender. Verlegen is ze allerminst. En gelukkig maar.
Afijn, waar wou ik ook alweer heen met mijn verhaal. Ik dwaal een beetje af geloof ik.
Collage in progress-Bibje

Waar ik het dus over wou hebben, heeft te maken met die kwastjes van dochter. Daar moesten we namelijk voor naar de Action. En de Action had nog veel meer leuke dingetjes. Dingetjes waar ik ook wel wat mee kon. Zoals washi-tape bijvoorbeeld. Waar ik dus een aantal leuke rolletjes van meenam(en teveel leuke rolletjes liet liggen waarvoor ik van de week nog maar een keer heen ga) Die tape heb ik meteen gebruikt voor een paar oude collages die ik in mijn art-journal had gemaakt, maar waar ik nog steeds niet tevreden over was. Het ziet er gelijk een stuk leuker uit al zeg ik het zelf. En ik heb eindelijk de vrees overwonnen om weer aan de slag te gaan. Ik zit er al een paar weken tegenaan te hikken. Ik had al van alles klaar gezet, zo dat ik het zo op kon pakken. Ik had mezelf allerlei hints gegeven, en ik was al aan het verzamelen gegaan. Mooie plaatjes, tekenboekjes, washi-tape ;) mooie papiertjes....nou ja alles dus om de creatieve vonk weer te laten ontbranden.
Blijkbaar moest ik eerst ruimte maken in mezelf(vorig-rouw-weekend) en de zaken die nog lagen afhandelen(gedoe om Zoon) voordat ik weer kon beginnen.
En nu was het dan zover. Altijd tegen de avond, als de zon al onder is en de vermoeidheid al toeslaat. Maar oké, ik ben begonnen. En morgen ga ik verder, want ik heb ineens allemaal ideetjes. En vooral veel zin om mezelf onder te dompelen in een weekje kunst maken. Maar eerst gaan we zwingen. Een liedje uit de mooiste zomer van mijn jeugd, super warm, veel stranddagen en speeltuindagen, een lief klein, roodharig,schattig broertje van een jaar oud,  en veel vriendjes en vriendinnetjes........ Kortom, het leven was mooi!!!!
Dat ik dat gevoel weer terug mag krijgen.
Fijn weekend.

vrijdag 11 juli 2014

Vrijdaaaaaaaaaggggggg

In de tuin van mijn hart-Bibje
Ik ken haar al heel lang. Wij hadden altijd een dokterspraktijk van twee hippe vogels, beetje onconventioneel, apart en vooruitstrevend. Toen de twee mannen een extra huisarts nodig hadden kwam deze mevrouw. Zo mogelijk nog aparter, nog stoerder, nog vooruitstrevender. Ze was een ware verrijking voor de praktijk. Haar Zonen zaten bij de mijne op de vrije school. Zij had stekels, haar man had lange haren....bij hun voelde ik me best thuis.
De mannen gingen met pensioen en er kwamen nieuwe dokters bij. Jonge dokters....en ik weet het niet hoor. Maar de generatie, die nu opstaat is niet meer zo vooruitstrevend en heeft ernstig last van onnozele tunnelvisie. Dus zat ik eerst bij  de één en werd niet gehoord. En toen bij de ander, die meteen Zoon al beoordeelde als niet goed opgevoed. Ze begreep zijn hypersensitiviteit niet en van pdd-nos had ze vast nog nooit gehoord, want haar mening was dat hij zich dan evengoed best wel kon gedragen. 
Misschien ligt het hem ook wel aan mij hoor, dat ik geen bemoeienis duld van iemand, die de helft van mijn leeftijd is en zelf nog geen kinderen heeft groot gebracht? In ieder geval koos ik voor het gesprek van vandaag gewoon weer mijn oude vertrouwde dokter. Eerst nog nerveus, toen boos en geïrriteerd en uiteindelijk gepassioneerd.
Zegt ze ineens dit;

~Het probleem is dat hij een diamant is en een diamant heeft vele vlakken. Jij ziet hele andere vlakken dan zij (lees hulpverlening) en daarom zijn jullie het oneens. Soms lukt het niet om tot een overeenkomst te komen......~

Ze snapte dat we door de hulpverlening niet bepaald verder gekomen waren, ze snapte ook dat het gedreig al die tijd niet bepaald goed gedaan had. Dat was voor het eerst dat ik iemand dat heb horen toegeven! Hulde aan haar!!!!
Ze beloofde het VU te bellen om te bevestigen dat ze de rapportage heeft gezien en de zorgen heeft gelezen. En verder laat ze ons met rust. Om te helen, om te groeien in vertrouwen, om nu eindelijk eens echt vooruit te kunnen komen. Ik slaakte een zucht van verlichting.......