zaterdag 12 april 2014

Zwijmelen op Zaterdag


Ik ben alweer laat met mijn zaterdag zwijmel, maar dat mag. Want ik heb een lazy dag. Een zonder de kinderen dag. Ik ben een weekendje vrij. En een vrij weekendje dat betekent uitslapen en lummelen en niksen en tuttelen enzovoorts. Nou dat kan ik heel goed hoor!!!!!! Zekers na de wilde en hectische musicalweek van dochter. Ik ben nog aan het bijkomen van haar stage-avonturen. Mijn gezicht staat nog steeds in de trotse glimplooi. En dat voor GREASE....weet je wel....wat ik in mijn tijd gewoon HEEL ERG STOM vond!
Ja echt!
Juist omdat iedereen het helemaal geweldig vond, vond ik het heel erg stom.
Ik wou niet in 1 adem genoemd worden met die zwijmel-tuttebellen van de klas. Daar distantieerde ik mij van! Voelde ik me veel te goed voor. Dat gegil en gegiechel...belachelijk! Daar deed ik mooi niet aan mee, dat snap je wel. Doe effe normaal zeg
Natuurlijk was ik diep in mijn hart ook best wel een beetje weg van Danny, en zong ik de liedjes mee met Hanneke, mijn vriendin, want die had de lp. En in een heel laat stadium durfde ik het ook wel aan om de gekregen stikkertjes op mijn pennenbakje te plakken. Maar zo zwijmelen als de meiden van mijn klas, dat nooit!
Dat vond ik zo dom, zoooooooo,
nou ja zo dus.
Daar zijn gewoon geen woorden voor hahaha.

Daarom, echt voor de laatste keer, en ook omdat ik nu wel schandalig veel plezier had én heel veel samen met dochter gezongen heb de afgelopen 6 maanden, nog 1 keer Danny!
"Sandy my darling, you hurt me real bad........."
Zucht Zwijmel .....


Fijn weekend!







vrijdag 11 april 2014

Dag 1

Ik volg een online course (klinkt dat mooi hè? )
"Give your dreams wings"
Ik krijg elke dag een mail met daarin een link naar een video en een aantal vragen om uit te werken in mijn journal (klinkt ook al zo mooi) Vandaag ben ik met de eerste begonnen. Nadat ik de tweede mail in mijn mailbox ontdekte. Het was de afgelopen dagen zo'n gekkenhuis hier met onze actrice in de dop, dat ik er faliekant overheen gelezen had. Nou ja, ik had er toch geen tijd voor. Ik heb wel geschilderd tussendoor. Dat kon nog net. Hoef je ook niet bij na te denken. Liever niet zelfs! Beter is het om totaal in het nu te zijn en als het ware één te worden met de kwast. Heel rustgevend is dat.

Helemaal nu blijkt dat dochter met haar collega's wel 3 keer in de krant stond. Ze is helemaal in haar nopjes. Raakt er niet over uitgepraat. Het was een groot succes. Zo groot dat er op de tweede avond mensen naar huis zijn gestuurd, omdat de zaal vol zat. A WOP BABA LUBA! A WOP BAM BOOM!!!
http://youtu.be/0pyA6jAM3_I

donderdag 10 april 2014

musical en een recycle schilderijtje


Vandaag maar eens een oud prinsessenschilderijtje van dochter
 tevoorschijn getoverd. Zij keek er niet meer naar om en het lag maar te verstoffen.
Nadat ik eerst een poging had gedaan om de prinses weg te poetsen (lukte niet!)ging ik maar verder. Ik vond wel dat het tijd werd voor een experimentje. Lekker spetteren! Is weer eens wat anders niet waar?

Y
En dit is dan hoever ik gekomen ben....morgen gaan we weer verder.
Straks eerst dochter ophalen.
Gisteren had ze de première van de schoolmusical hier in de schouwburg.  Het was een daverend succes.
En dochter schitterde in haar rol. En was na afloop dronken van het applaus en de complimenten :)
Vandaag is de 2e en laatste voorstelling.
"Ik weet nu echt wat ik wil mam, ik wil op het toneel. Acteren en zingen en dansen. Musicallen......"
Volgend jaar doet ze weer mee!
Ze deden een uitvoering van Grease. Bij gebrek aan mannen moesten de dames ook voor jongen spelen. Eigenlijk was ze eerst Patty (van het cheerleaderclubje) maar die rol vond ze niet zo leuk. Toen 1 vd twee jongens er mee stopte nam Dochter de rol over. En zo werd ze Dody. Een van de T-Birds. Een rol die ze met verve speelde. Zo stoer......het was een feest om te zien!!!!  Van allemaal!!!!!
Daarom nu dus een liedje uit Grease. Enjoy!
http://youtu.be/4l2tLIZHlBQ

zaterdag 5 april 2014

Ome Joop en de speeltuin Zwijmelen op Zaterdag

Ineens plopte dit liedje in mijn hoofd en de hele dag bleef het bij me. Hoe dat zo ineens? Ik weet het niet hoor. Maar dat ik bij het horen hiervan allemaal warme gevoelens kreeg is niet zo gek. Denk grote vakantie, in een tijd dat de meeste mensen gewoon thuis bleven. De tijd waarin ik met al mijn vriendinnetjes kon spelen in de speeltuin, die toen die titel nog waardig was. Een hele zomer schommelen, trommelrennen, glijden van de grote glijbaan. Slingeren aan de ringpaal, klanken op de bootschommel bij het hek. Klimmen op het grote en klein klimrek...dat was net een soort van iglo. Beresterk en gaaf om op te staan.En op het veld in het midden handstand oefenen of radslag of zelfs overslag en bruggetje.
In het gras!!!
Eindeloos genieten. Tussendoor een ijsje halen of even naar tante Tini die in de 4=6 werkte naast die speeltuin. Elke dag weer. Dringen voor het hek, want voor 9 uur kon je niet naar binnen. En dan hadden we het niet over wat verdwaalde kleuters hoor. Neehee. Iedereen tot een jaar of 14 kwam daar. De ouderen kwamen meestal ome Joop helpen bij zijn taak van oppasser. Stonden achter het raam van waaruit de ijsjes en snoepjes verkocht werden en hielpen bij ongelukjes en ruzie en opstootjes. Daar bracht ik de meeste tijd door....
En in bed. Want het was ook de zomer waarin ik de boeken van de kameleon van mijn opoe kreeg. Ze ruimde de kinderspullen op van oom. En die had ze allemaal. Ik heb ze die zomer, allemaal, liggend op mijn buik in bed/dan wel op bed gelezen. Wat een feest. Wat een zomer.....
Daarom dus....Danzes maintenant.....
Fijn weekend

zondag 30 maart 2014

Zondag

Zondag morgen. Dochter heeft al op de rand van het bed gezeten. Of vriendin mag komen logeren. En of ze naar de stad mag met vriendin. Het is immers koop zondag....
Dit vogeltje vliegt en vliegt alle kanten op en steeds verder. Vanmorgen toen ik wakker werd bedacht ik me dat haar laten vliegen een eitje wordt vergeleken bij Zoon. Dat zij niet overal aan de hand meegenomen hoeft te worden. Dat ik straks gewoon aan de kant en op de achtergrond mee mag kijken. Ze regelt het allemaal zelf wel. Gesteund door vrienden en vriendinnen.
Hoe heerlijk is dat.
Zo'n niets aan de hand kind.
Waarbij de problemen die we heus nog wel zullen tegenkomen mini zijn vergeleken bij die van Zoon.
Hoe bizar eigenlijk ook als je bedenkt dat ze uit hetzelfde nest komen. Met dezelfde ouders en dezelfde kansen in het leven. Dat zij gewoon al zichzelf leeft terwijl Zoon zichzelf nog aan het neerzetten is.
Hoe mooi dan om te lezen dat deze knul tegen de onderzoekster van het VU had gezegd dat hij zelf wel bepaalde wie hij was en wat hij wou. Dat het verder niemand wat aanging.
En zo is het maar net!
Dat zij nu besloten hebben om het traject te stoppen maakt nog niet dat hij het dan er maar bij laat zitten. Het is niet aan hun om toestemming te geven over wie hij is en hoe hij leven wil. Die rarigheid dat "deskundigen"uitmaken hoe het leven van anderen er uit moet zien is het gif van deze tijd. Het wordt tijd dat dat gif uitgezogen wordt!!!!







zaterdag 29 maart 2014

Zwijmelen op Zaterdag

En dan zijn we zomaar een week verder. Alsof het niks is vliegen de dagen voorbij. Het was een roerige week. Een week vol turbulentie. Een week vol boosheid en irritatie en ook een week vol verdriet. Van alle kanten. Heftig. In 1 woord.
En wat doe je dan?
Niet aan je blog werken, dat is wel duidelijk.
Ik heb gepraat en gepraat en gepraat als brugman,
opgevoed alsof mijn leven er vanaf hing.
En heel veel weerstand overwonnen bij Zoon.
Want opgevoed worden betekent hier nog steeds botsen tegen de grenzen van het ouderlijk gezag. Heel heftig botsen. En botsen betekent herrie in de tent. Niet zomaar wat woelige watertjes, nee hele stormen woeden er hier. Wat zeg ik, orkanen. Met veel gebulder en hele harde winden. waar je gezicht van strak trekt en de tranen je in de ogen schieten.
Het heeft niet zoveel zin om voortdurend rekening te houden met iedereen in deze woelige momenten. En ik wil ook niet steeds uitleggen. Ik wil me volledig op deze taak van opvoeden richten.
Nu was er toevallig van de week een programma van Dr Phill op tv over boze(lees agressieve en gewelddadige jongeren) waarvan de ouders het allemaal niet meer wisten. En krek als het niet waar is, maar na zulke programma's krijg ik altijd dezelfde reacties van de mensen om mij heen.
Dat het tijd wordt dat ik er wat aan ga doen  (duhuh, waar ben ik dan mee bezig?), dat ik aan mezelf moet denken, dat het beter zou zijn als hij ergens anders zou wonen.
Zucht
En terwijl ik dit allemaal zo opschrijf moest ik aan de verzuchtingen denken van mijn ouders, met mijn broertjes. Waarin ik en oudste broertje elkaar veel en vaak in de haren vlogen. Waar schoenen regelmatig tegen elkaars hoofd botsten en we elkaar van alles toewensten. We vochten de tent uit.
En ik?
Ik klapte met de deuren, stampte op de trap en zette dan mijn cassette aan met het volume op 10. Wat dan een hele tijd door de boksen knalde. Om weer rustig te worden. Net als dochter! En dan kwam broertje bonken op de deur, want hij kon daar niet tegen........


Afijn
na dit hele relaas kom ik dan eindelijk op de Zwijmel van Zaterdag. Omdat dit liedje me aan mijn oudste broertje doet denken, die hier altijd zo lief mee meezong als kleine jongen. Die ondanks zijn wilde streken en drukke geklier eigenlijk gewoon een heel lief kind was wat , net als Zoon, heel snel overprikkeld raakte.
Dan zette mijn vader hem in de stoel, de Zenheiser op de oren en muziekje aan. Gegarandeerd dat het hielp. En mijn broertje maar zingen ;)


 

zaterdag 22 maart 2014

Zwijmelen Op Zaterdag

Ik schrok net wakker uit een avondslaapje op de bank. Ik ben nog steeds lui. Moe is het eigenlijk. Vet moe. Vandaag nog op de fiets gezeten en dat viel niet zo best. Ik ga ook altijd veel te vlug weer aan de slag na ziek zwak en misselijk. Wil gewoon niet toegeven, want het is mooi weer of rotzooi of boodschappen moeten gedaan enzovoorts. Maar eigenlijk ben ik bang, dat het leven tussen mijn vingers door glipt.

Daar had ik vroeger veel minder last van. Dan kon ik met alle gemak en gemoedsrust uitzieken. Nu lukt me dat nauwelijks.....raar toch die haast om te willen leven, druk bezig zijn dus, niets willen missen. Raar toch dat gevoel van onrust als ik rust neem. Alsof ik op een dag zomaar ingehaald kan worden door de tijd.
Sorry maar nu ben je te laat....dat gevoel van onrust.
Maar in plaats van te laat ben ik steeds te vroeg. En hol van het een naar het ander. Altijd buiten adem en altijd op het verkeerde moment. Met mijn hoofd alweer bij het andere moment wat ik niet missen wil. En zo glipt het alsnog tussen de vingers door. Stom hoor...
Nou ja, wat ik met dit hele verhaal eigenlijk wou vertellen was dat ik in al die overpeinzingen,in slaap vallen en uiteindelijk wakker schrikken onderstaand liedje in mijn hoofd had.
Mijn vader had deze natuurlijk op de bandrecorder staan. Maar ook floot hij hem heel vaak. Dat kon hij nml heel goed! En dit liedje was extra leuk met al die loopjes ;) Hij floot veel...even in gedachten en dan een liedje....iets wat me pas vanavond weer te binnen schoot. Er wordt ook niet zoveel meer gefloten tegenwoordig. Iedereen is ingeplugd en hoeft geen eigen muziek meer te maken. Er wordt tegenwoordig alleen nog gefloten om aandacht. Vieuwfiet....iets wat ik, toen ik hier pas kwam wonen, steeds hoorde als ik naar buiten liep. Aangenaam verrast vroeg ik me af of dat voor mij was en wie er dan floot...ja wist ik veel dat er een fluit-kabouter bij de buren stond. Dat ding fluit gewoon bij beweging. Heb ik weer :(
Best wel suf jah.
Anyways, hier dan de link naar dat leuke deuntje. Fluiten jullie met me mee?
Fijn weekend!!!!
~The birds and the bees~